‘Een stad vol bejaarden’ – luidde de titel van de Donald Duck vorige week. Uiteraard trok dat mijn aandacht. Ik werd getriggerd door de term bejaarden; vandaag de dag not done. Maar toen ik ging lezen viel het kwartje (of moet ik zeggen ‘geluksdubbeltje’?). Deze stad vol bejaarden betrof een slimme list. Zwarte Magica – die ouderen duidelijk als bejaard en dor hout beschouwde – had iedereen in één klap jaren ouder betoverd, zodat ze zonder tegenstand het geluksdubbeltje zou kunnen stelen. De neefjes, die net een weekend met de Jonge Woudlopers op pad waren, ontsprongen de dans. Volgens Zwarte Magica stonden zij er helemaal alleen voor nu iedereen bejaard en zwak was. Kat in het bakkie dus, dat geluksdubbeltje.. Of toch niet?

Het is wel duidelijk dat ze in Duckstad geen Trouw bezorgen, want dan had Zwarte Magica in mijn eerdere blog kunnen lezen dat ouder worden niet perse een straf is. Al snel werd haar dan ook een lesje (of vier..) geleerd:

  • Surfende senioren

Inmiddels is het iedereen toch wel duidelijk dat senioren al lang niet meer massaal achter de geraniums zitten. Nieuw voor mij was dat Duckstad aan de kust ligt, minder verbaasde het me een actief ouder echtpaar rond te zien lopen met surfplank. Zwarte Magica had dit duidelijk over het hoofd gezien. Op zulke sportieve ouderen had ze niet gerekend in haar strijd om het dubbeltje..

  • Je bent zo oud als je je voelt

Tsja, hier leert niet alleen Zwarte Magica een lesje. Ook de betoverde Duckstedelingen zelf zien hun nieuwe leeftijd aanvankelijk als straf. Ageism zit in een klein hoekje. De neefjes die luid praten tegen oom Donald; Dagobert die aangeeft dat zijn geheugen hem in de steek laat vanwege zijn leeftijd; Guus Geluk die zijn bril weigert te dragen omdat dit ten koste gaat van zijn jonge looks; Donald die bijna zijn rug breekt bij het oefenen van vechtmoves. De betovering lijkt geslaagd: de bejaarden geloven niet meer in hun kracht. Maar als de ouderen doorkrijgen wat ze allemaal juist nog wel kunnen, worden ze steeds veerkrachtiger. Ze zetten hun talenten in en werken goed samen. Willie Wortel blijkt nog even geniaal als voorheen. En tegen Zwarte Magica’s én Donalds eigen verwachting in (‘voor een fossiel ben ik nog best snel’), slaagt oom Donald erin de heks met geluksdubbeltje en al behendig naar de grond te werken.

  • Talent van ouderen is onmisbaar

De zware jongens genoten van hun pensioen in het tehuis voor bejaarde boeven, toen ze lucht kregen van de snode plannen van de brave neefjes. Ze besloten Kwik, Kwek en Kwak, die duidelijk geen ervaring hadden met inbreken, een handje te helpen. De neefjes mochten blij zijn met de hulp van deze ervaren senioren. Een stad kan niet zonder de levens- en werkervaring van de oudere generatie!

  • Vrienden voor het leven

We weten dat ouderen goed zijn in het onderhouden van betekenisvolle relaties. Denk aan het contact met naaste familie of met vrienden waar ze al jaren mee optrekken. Waar jongeren geneigd zijn in verschillende settings nieuwe contacten op te doen, investeren ouderen liever in bestaande contacten. En die hechtheid zien we terug in Duckstad. Ook op hoge leeftijd blijken onze gevederde vrienden onafscheidelijk! Nog steeds zien we Guus Geluk zijn neef Donald de ogen uitsteken door Katrien mee op date te nemen. En buurman Bolderbast Donald het leven zuur maken. Maar de groep is op hoge leeftijd hechter dan ooit en het teamwork doet Zwarte Magica de das om.

Met dat dorre hout in Duckstad viel het dus uiteindelijk wel mee. De senioren bleken veerkrachtig en tot moedige acties in staat! Maar.. ze hadden wel een beetje aanmoediging nodig. Kwik, Kwek en Kwak speelden een belangrijke rol in dat aanmoedigen. Een stad vol bejaarden? Liever niet. Maar niet omdat ouder worden een straf is, maar omdat jong én oud elkaar nodig hebben om in tijden van crisis het hoofd boven water te houden!

3 replies
  1. arnold blok says:

    Ik heb genoten van deze blog Marije. Ik moet eerlijk zeggen dat ik, nu ik richting pensioen ga, mede door jouw stukjes en visie het idee krijg een nieuwe fase tegemoet te gaan met uitdagingen, letten op gezondheid, meer oog (en tijd) voor gezin (ook kinderen en kleinkinderen) enz. Een soort nieuwe status. Jong én oud die elkaar nodig hebben. Ook bv. in een netwerk als de kerk. Dat maakt het loslaten van het werk makkelijker (ook al ben ik nog wel zo’n drie jaar bezig, wel steeds minder uren). Kortom, dank voor je blog. Lieve groet, ook voor Jorick!

  2. arnold blok says:

    Tweede poging: Bovenstaande is me uit het hart gegrepen. Een aanmoediging om niet te kijken naar wat je als oudere betekent voor je omgeving. Dat zet je in een veranderende rol, zo voel ik richting mijn pensioen. (over drie jaar). Ik zie dat dus niet als ‘ik ga stoppen met werken’ (een enkele keer wel), maar meer als: ik kan het me binnenkort permitteren iets nieuws te gaan doen. Het stukje ‘Vrienden voor het leven’ moedigt mij zeer daartoe aan. Arnold Blok

  3. Marije says:

    Dank voor je reactie, leuk dat mijn blog je inspireert :). Er is gelukkig de laatste jaren steeds meer aandacht voor de groep 65-75 jarigen / YEPS. Die groep bestaat eigenlijk nog niet zo lang – tussen pensioen en oud in. Niet zo gek dat veel mensen eens goed moeten nadenken hoe ze die tijd in willen vullen. Bij Leyden Academy zijn hier ook wel trainingen etc. over. Ik houd je zeker op de hoogte :).

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *